Gdańskie Stowarzyszenie Epileptyków realizuje zadanie Prezydenta Miasta Gdańska z zakresu organizowania lokalnych, regionalnych i ogólnopolskich imprez  kulturalnych, sportowych, turystycznych i rekreacyjnych dla osób niepełnosprawnych wspierających ich aktywność w tych działaniach.

 

Gdańskie Stowarzyszenie Epileptyków postanowiło spędzić „Aktywną jesień w GSE – Kociewie”. W dniach 16 – 25 września członkowie Stowarzyszenia przebywają na terenie naszej Gminy, są gośćmi hotelu „Wczasowicz” – i jak naocznie stwierdziliśmy – bawią się doskonale.

 

Koordynator projektu, pani Jolanta Walda wystąpiła do Urzędu Miejskiego z prośbą o spotkanie, na którym członkowie GSE mogliby poznać mechanizmy, obowiązujące we współpracy przedstawicieli III sektora z samorządem. Po zaprezentowaniu form współpracy z naszej strony, głos zabierali członkowie Stowarzyszenia. Specyfika ich działania polega na tym, że oprócz barier i trudności, jakie napotyka każda z osób i organizacji z obszaru III sektora, oni mają do pokonania jeszcze jedną – związaną z chorobą.

 

Epilepsja, to choroba specyficzna, taka, której właściwie na pierwszy rzut oka nie widać.  – Czasami urzędnikowi, nawet najżyczliwszemu trudno sobie uświadomić, że osoba z epilepsją ma momenty tzw. wyłączenia i że musi nawet już po kilkunastu minutach wrócić w tej samej sprawie. Specyfika choroby i związanych z nią ataków prowadzą czasami do sytuacji bolesnych i przykrych. Epileptyk zabierany bywa przez służby porządkowe wprost z ulicy do...izby wytrzeźwień. Społeczeństwo boi się udzielać pomocy nawet wtedy, kiedy atak ma tak oczywiste symptomy, że nie sposób pomylić go z niczym innym.

 

Nieprzytomna osoba staje się niewidzialna. Aby choć w niewielkim stopniu pokonać tą barierę, która wynika ze zwyczajnej niewiedzy, GSE zorganizowało 14 lutego (w Dniu Chorych na Padaczkę) kampanię informacyjną, polegającą na wręczaniu przechodniom specjalnie przygotowanych ulotek. „ZAUWAŻ MNIE” – krzyczą duże czerwone litery. „Z atakiem padaczkowym możesz mieć styczność wszędzie” – czytamy w ulotce – „Nie bądź obojętny, jesteś w stanie pomóc. Wystarczy tylko wiedzieć jak.

 

Trzeba: zachować spokój, przenieść chorego w bezpieczne miejsce, ułożyć chorego w pozycji bezpiecznej(...), zabezpieczyć przed możliwością urazu, zdjąć okulary, usunąć z ust ciała obce, podłożyć coś miękkiego pod głowę, asekurować podczas napadu i pozostać z chorym do odzyskania pełnej świadomości.

 

Nie wolno: wkładać choremu czegokolwiek między zęby, podnosić pacjenta, krępować jego ruchów, cucić, uderzając po twarzy lub polewając wodą, agresywnie ingerować w zachowanie chorego w czasie, gdy jest on jeszcze zdezorientowany po napadzie”. Niby proste, a chorzy ciągle żyją w obawie, że atak przyjdzie nagle, na ulicy -  wśród ludzi, a tak naprawdę w samotności.